Ik heb een vrouw gekend
O, wat was zij sterk
Altijd was zij bezig
Altijd aan het werk
Ze was bijna 5 jaar alleen
Maar zette kranig door
En wat er ook gebeurde
Haar familie ging voor
Ik heb een vrouw gekend
Die vol vuur en liefde zat
En ondanks al haar zorgen
Haar mensen nooit vergat
Haar familie was haar leven
En al stond zij dan alleen
Of was het soms heel moeilijk
Zij sloeg er zich doorheen
Ik heb een vrouw gekend
Die klaar stond voor een ander
Die ook zo dikwijls zei:
Wees goed toch voor elkander
Van haar kleinkinderen
Genoot zij met volle teugen
Haar liefde en zorgzaamheid
Zal ons altijd blijven heugen
Ik heb een vrouw gekend
Die ik nooit meer zal vergeten
Hoe dat dan toch wel kan?
't Was moeder, moet je weten
Overlijdensgedichten
Een immense collectie overlijdens gedichten voor wanneer er iemand is overleden in uw directe omgeving, of verder weg van u. Gedachten-gedichten.nl heeft ook de meest uiteenlopende korte overlijdens gedichtjes voor U uiteengezet voor het verlies van dierbaren, vanuit het perspectief van ouder, grootouder, kind, kleindkind, neef(je), nicht(je), oom, tante, vriend, vriendin, collega, kennis, ..... Lieve woorden vervat in overlijdensgedichten kunnen soms tot troost zijn voor U of de nabestaanden. - Ter nagedachtenis aan de mensen die van ons zijn heengegaan | namens de redactie -
Zoek je een kort gedicht voor op een rouwkaart? Bekijk de korte overlijdensgedichten. Voor het zwaarste verlies zijn er aparte gedichten bij het overlijden van een kind.
Voor de allerliefste moeder
Dieper dan een oceaan
hoger dan de hoogste berg
heftiger dan een orkaan
mis ik je zo erg
Zwarter dan een duistere nacht
natter nog dan regen is
mooier dan een bloemenpracht
zo intens is mijn gemis
Glanzender dan diamant
feller dan een ijselijke kou
word ik telkens overmand
door mijn gemis aan jou
Harder dan de hardste steen
nog bitterder dan gal
voel ik me nog steeds alleen
omdat ik je nooit vergeten zal
Doorschijnender dan een stuk glas
duurder dan een groot cadeau
denk ik aan hoe mooi het was
o, ik mis je zo
— ingezonden door Corrina van Hal
Mijn moeder is een foto aan de wand
Zo kijkt ze mij al jaren ernstig aan
En vaak blijf ik daar even stil bij staan
En neem haar beeltenis voorzichtig in mijn
hand
Ik ken haar niet, heb haar ook nooit gekend
Zij heeft mij gedragen en uit haar ben ik
geboren
Maar voor ik het besefte heb ik haar weer
verloren
En dat is een gemis dat levenslang niet went
Mijn kinderen
wiegde zij niet in haar armen
En ik heb nooit geweten of ze voor mij liedjes
zong
En in mijn ogen blijft ze eeuwig jong
Had ik maar een herinnering waar ik me aan
warmen kon.....
— ingezonden door Mieke van Mierlo
Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht
Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten
Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest
De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron
Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed
— ingezonden door Elske
Dag kleine vrouw, dag lieve moeder
Dag oma, nu moet u gaan
Al het werken en alle zorgen
Het was goed, het is nu gedaan
Ze was zo haar eigen in alles wat ze deed
Haar lachen, haar huilen, haar lief en haar leed
Bedankt klein lief vrouwke
De oorsprong van ons bestaan
Wij zullen nu zonder jou toch verder moeten
gaan
Want je was toch onze moeder
Je was toch ons thuis
Je droeg soms heel moedig
Het jouw opgelegde kruis
Tot ziens lieve moeder
Rust zacht, voorgoed, deze keer
Gaat onze weg teneinde
Dan zien wij je weer
Dag kleine vrouw, dag lieve moeder
Dag oma, nu moet u gaan
Al het werken en alle zorgen
Het was goed, het is nu gedaan
Ze was zo haar eigen in alles wat ze deed
Haar lachen, haar huilen, haar lief en haar leed
Bedankt klein lief vrouwke
De oorsprong van ons bestaan
Wij zullen nu zonder jou toch verder moeten
gaan
Want je was toch onze moeder
Je was toch ons thuis
Je droeg soms heel moedig
Het jouw opgelegde kruis
Tot ziens lieve moeder
Rust zacht, voorgoed, deze keer
Gaat onze weg teneinde
Dan zien wij je weer