Overlijdensgedicht kind: ‘In stilte groeide’

Met liefde ontvangen
Met verdriet weer afgestaan...

Je was zo mooi, veel te mooi om te leven
Want de engelen wilden je niet aan ons geven
We mochten je even zien, maar meer ook niet
Jou niet kunnen verzorgen doet ons veel
verdriet
Je bent onze zoon, onze tijger, onze engel
Maar waarom ben je nou niet onze Bengel
Waarom wou je niet huilen, konden wij je niet
horen
Je bent toch immers in deze wereld geboren
Te vroeg, maar dat mag tegenwoordig niet
baten
Toch ondanks alles, lieve zoon, heb jij ons
verlaten
Ik mis je zoveel, dat kan niemand weten
Maar onthoudt dit goed: ik zal jou nooit meer
vergeten

— Silvana van Beek

Lief klein meisje
als we je daar zo zien liggen
vergeten we al ons verdriet
Je zusje is in de hemel
maar jij draagt een stukje van haar
met je mee

We hebben er nu drie op een rij
want ........ hoort er ook nog altijd bij