Overlijdensgedichtje: ‘Tranen: ontelbaar’

Daar staat de ronde regenboog
zo trots, zo koninklijk en hoog
Hij buigt om heel de aarde heen
die is opeens niet meer alleen
Maar in een grote arm gevangen
met al haar zorg, al haar verlangen
En alle mensen blijven staan
en zien de mooie hemel staan
En alle mensen denken even
hoe goed het is te mogen leven

Je gaf me je liefde, bezorgdheid en trouw
Ik heb genoten van die jaren met jou
Ik weet dat het jou ook goed heeft gedaan
Maar ik zal je missen bij het verder gaan

Heel langzaam gingen wij je verliezen
Slechts wij konden nog voor je kiezen
Je stille blik deed ons vaak zeer
Onze moeder was je al lang niet meer
En nu je echt bent heengegaan
Kunnen wij je alleen maar danken
Voor alles wat je voor ons hebt gedaan

Lief klein meisje
als we je daar zo zien liggen
vergeten we al ons verdriet
Je zusje is in de hemel
maar jij draagt een stukje van haar
met je mee