Overlijdensgedicht: ‘Afscheid is erg’

Ik zie je in bloemen
Ik zie je in de zon
al ben je niet meer zichtbaar
ik speur je warmtebron
Steeds voel ik jouw nabijheid
steeds ben jij om mij heen
door wat wij samen hadden
voel ik me niet alleen

Een wereld van mensen
zo vol macht en zo dicht
Een wereld van sterren
zo zacht en zo licht
Vind je rust in jouw wereld
eindeloos, onwezenlijk, veilig

Voor Mariska

Welterusten kleine meid
Slaap nu maar zacht
Voor jou was er te weinig tijd
Maar we hopen dat je vanuit de hemel naar ons
lacht

Aan de hemel staat een sterretje
helemaal alleen voor mij
want dat kleine sterretje
lieve Sanne, dat ben jij

Als ik veel verdriet heb
kijk ik naar die ene ster
hij fonkelt vrolijk heel de nacht
ook al staat hij erg ver

Als hij zo vrolijk fonkelt
dan weet ik dat je zegt:
lieve mama, huil maar niet
ik heb het hier niet slecht

Hier is alles goed met mij
het is hier naar mijn zin
droog je tranen, lieve mama
en kruip maar lekker je bedje in

Ooit zullen we weer samen zijn
ja, ooit zijn we weer bij elkaar
maar tot die tijd, lieve Sanne
ben ik hier en jij bent daar

Uit je sterretje put ik de kracht
om weer door te gaan met leven...
het is moeilijker dan ik dacht
was je maar hier, al was het maar voor even

— Annemiek Vriens-Bernaards