Overlijdensgedichtje: ‘Dat jij zo dichtbij ons kon zijn’

Strooi uit mijn as
voor alle winden
dat wat mijn lichaam was
de weg kan vinden
naar alles wat het eens beminde
naar wolk en zee
en zich daarmee verbinden

De nacht kan niet zo donker zijn
Of er is ergens een kleine ster te vinden
De woestijn kan niet zo troosteloos zijn
Of er is toch ergens een oase

Je hield van het leven
ondeugd je grootste deugd
je levenslust eindeloos

Onvoorstelbaar hoe jij je ziekte droeg
nooit klaagde en nooit vroeg
Toch nam deze strijd je volledig in beslag
en namen wij afscheid van je, elke dag
Tot onze spijt kwam er geen wonder
moeder, bedankt... voor ons blijf je heel
bijzonder