Overlijdensgedichtje: ‘Onzichtbare woorden’

Papa, wij zijn nog zo klein
waarom nu al, het was zo fijn
je grapjes, je aai, je lieve lach
we missen het iedere dag
voor altijd zit je in ons hart
op een plaatsje heel apart

Op een plek tussen de bomen
gekoesterd door de zon
liggen morgen witte roosjes
ter herinnering aan leven dat begon

Tims toekomst werd verleden
heel dierbaar en speciaal
gedragen door vriendschap van het heden
vertelt dat Tims korte, maar onuitwisbare
verhaal

Als de zon ondergaat
de maan hoog staat
zullen de sterren aan de hemel komen
waar ik jou terug vind
mijn eigen sterrenkind

Met ons eerste kindje in ons hart
want dat gaat nooit verloren
zijn wij ontzettend blij
met........ vandaag bij ons geboren

— Ina Sipkes de Smit