Overlijdensgedichtje: ‘Onzichtbare woorden’

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan

— Bram Vermeulen

Als de lichten van de mensen uitgaan
En het lawaai van de wereld stil valt
Dan komen de sterren en hoor je weer de stilte

Als tranen een trap konden bouwen
En herinneringen een brug
Dan klommen we hoog de hemel in
En brachten we Sander heel graag mee terug

— ingezonden door Marijke van de Haterd

Jij kindje, ons kindje
wij zijn zo blij
dat jij geboren bent
En ons meisje ........
de middelste in de rij
blijft er op een heel speciale wijze
ook áltijd bij

— Ina Sipkes de Smit