Overlijdensgedichtje: ‘Het pad dat je gaat’

Je had een karakter, ongelooflijk sterk
je stelde alles in het werk
om, de tijd die je was gegeven
tot het uiterste te leven

Zo dapper als jij ken ik er geen een
jij gaf jouw stem aan iedereen
om het grote verdriet te dragen
met optimisme, zonder klagen

Ongekend moedig heb je gestreden
ongekend moet je hebben geleden
tot je uitgeput hebt opgegeven
toen duurde je leven maar heel even

Voor je voorgoed je ogen sloot
en zei: "Ik ben niet bang, nu ga ik dood"

Ooit zal ik bestaan en leven
Ooit zal ik leven en gaan
Ooit zal ik gaan en sterven
Ooit zal ik sterven en bestaan

— Melanie Bonnes

Je kruipt niet langer op het land
dansend gaan je vleugels
je landt in bloemen
en in licht
je schittert
wat een mooi gezicht
een bloem boven de heuvels

Leegte, pijn en 't gemis
het verdriet is het ergste wat er op dat
moment is
Iedereen heb je om je heen
verwerken doe je moederziel alleen
Niemand begrijpt wat 't is
de leegte, pijn en 't gemis

— Karin