Overlijdensgedichtje: ‘Het pad dat je gaat’

Wij willen je de rust gunnen
al is vol droefheid ons hart
Jouw lijden zien, je niet kunnen helpen
dat was onze grootste smart

— Jeanette Wijnants-Dammer

Het zal niet lang meer duren
Misschien een jaar, een uur, een dag
Dat ik reis naar andere oorden
Omdat ik hier niet blijven mag
Nog even tijd om na te denken
Over het leven dat ik heb gehad
De goede en de kwade dingen
Die ik tegenkwam op mijn levenspad

In een leven vol inhoud
Rijk aan humor en door wilskracht omgeven
Heeft hij alles wat hij bezat
Teruggegeven voor 't eeuwige leven

Aan de hemel staat een stralende ster
dat is mijn vader, heel hoog en heel ver
Ik zou wel even willen kijken waar hij dan ook
is
Even willen vragen hoe het gaat
en zeggen dat ik hem zo mis
Al was het maar voor even
kijken hoe mijn vader nu leeft
Even de groetjes doen van ons allen
en zeggen hoeveel men nog om hem geeft
Dan denk ik maar aan eerder
hoe leuk het samen is geweest
Ook al is mijn vader er niet meer
mijn vader leeft nog steeds

— Esther