Overlijdensgedichtje: ‘Veel gelukkige jaren waren we samen’
Veel gelukkige jaren waren we samen
samen waren we één
maar nu jij er niet meer bent
moeten we verder zonder jou
dus alleen
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Waarom zijn er zoveel vragen?
Waarom ik?
Waarom jij?
Waarom mijn ouders?
Waarom zijn er zoveel vragen
die niet te begrijpen zijn?
Voor Coen
Het is niets zonder liefde
zo schalt de stereo
En, terwijl ik naar je kijk
denk ik: dat is zeker zo
Ik heb alleen jouw foto
vertederend mooi ventje
Zo veel kwetsbare onschuld
in een 10 bij 15 prentje
Ik zal nooit weten hoe je lacht
je paars ziet van verdriet
Hoe je grijpt naar die kleine teentjes
dat ervaar ik allemaal niet
Maar de liefde die ik voel
voor jou: mannetje mijn
Die is zo peilloos diep
doet hartverscheurend pijn
Zo zinloos is jouw heengaan
dit verlies zo wreed
Mijn hart schreeuwt de schorre klanken
van het tomeloze leed
Ik hoop innig, kleine schat
dat jij ergens nog bestaat
Zodat jouw lieve ziel
niet geheel verloren gaat
En wie weet, ooit op een dag
als mijn tijd hier is vervlogen
Dat wij dan, heel misschien
weer bij elkaar zijn mogen
— Lipkjen en Frans Tobi
Hij heeft het niet gered
maar zijn indruk is blijvend...
Zo'n kwetsbaar meisje en sterk tegelijk
we voelden ons met jou zo rijk
Maar helaas, je was ziek en je kon het niet
meer aan
verscheurd door verdriet moesten we je laten
gaan
En al was je maar voor even in ons leven
je hebt ons heel veel liefde gegeven
Ondanks al het gemis en de pijn
zal je altijd bij ons zijn