Overlijdensgedichtje: ‘Elk afscheid is de geboorte’

Zij die we liefhebben en verloren
zijn niet meer waar zij waren
maar zijn altijd waar wij zijn

Wat vreemd dat jij er niet zult wezen
wanneer ik weer naar huis zal gaan
jij zult niet meer in de kamer staan
en mij omhelzen als voor dezen

Ik zal nooit meer, als je zat te slapen
boven een boek of boven de krant
het blad dat glipte uit jouw hand
glimlachend van de grond oprapen

Ik zal nooit jouw "goedenacht" meer horen
of het gestommel op de trap
wanneer jouw trage, moede stap
de morgenstilte kwam verstoren

O, die vertrouwde kleine dingen
die jij zo onopvallend deed
die zal ik missen, totdat dit leed
verstild is tot herinneringen

De Engel

Ik zit wat op het lege strand
in 't mooie avondrood
en staar wat naar de overkant
heb aan niemand nood

Een engel daalde tot bij mij
en tikte aan mijn gezicht
ik voelde me toen plots blij
en straalde als een helder licht

Die engel heb ik voor altijd bij mij
ik draag hem steeds met me mee
die engel lieverd, dat ben jij
zo voel ik me steeds oké

— Mieke

Voor Jur

Je hebt slechts even aan mijn hart gelegen
Ik had zo graag mijn handen om je wangetjes
gelegd
En zacht de al gekozen naam gezegd
O God, zo graag je kleine mond gekust

— ingezonden door Karin Kuypers