Gedicht over het leven: ‘Vallen en opstaan’

In de meest
heilige ruimtes
van kerken
en kathedralen
verbeeld de mens zich
God de Heer

alles uit eigen brein
ontsproten
in strijd zelfs
met de leer

— Pastor

Een dak, een bed, een boterham,
iemand die je naam graag zegt.
Wie dankbaar is voor het gewone
heeft het grootste al voor elkaar. Echt.

Niemand krijgt een handleiding,
we doen het allemaal voor het eerst:
het leven leert je al doende —
en fouten maken hoort erbij, zelfs het meest.
Dus wees niet te streng voor jezelf
als het anders loopt dan gepland:
de mooiste levens zijn geïmproviseerd,
uit losse noten, hand in hand.

Wat de vraag ook is —
de dag te lang, de zorgen te groot,
het nieuws te grauw, de weg te stil —
samen is bijna altijd het antwoord.
Een mens alleen kan veel,
maar niemand hoeft het allemaal alleen:
deel de last, deel de lach,
en het leven weegt de helft.