Kerstgedicht: ‘Kerstnacht’
Licht jaagt het donker op
en straalt het schijnsel van het vuur teniet
bedek je ogen
bedek je ogen
voor dit licht valt het bestaan
het mager bestaan van tekort op tekort
voorgoed in duigen
Dan staat het lied aan de lucht
Ongehoord van volheid
Verzadigd van vrede
Het sneeuwt van hemel
Ere
Vrede
Welbehagen
Deze nacht draait de wereld om
Wie de hand van het Kind vat, vindt vrede getekend.
— Friedel
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer kerst gedichten
De lichtjes en de kaarsen gaan aan
Buiten sneeuwt het, bij volle maan
Het gevoel dat je met Kerst altijd bevangt
Is dat je er elk jaar weer naar verlangt
Wat is er aan de hand
Kerstmis is weer in het land
Het is tijd om dit te vieren
Om te lachen en te gieren
Misschien zien we de arrenslee wel
En de kerstman met zijn grote bel
Dan zijn de meeste mensen vrolijk en blij
Hopelijk horen jullie daar dan ook bij
— ingezonden door Nikol Niesen
De spierwitte sneeuw buiten,
binnen klamme beslagen ruiten.
Kerstmis, ik wacht al weer een jaar,
een jaar met pijn en verdriet, zonder elkaar.
Ik droom nu al weer hoe het straks zal zijn,
samen met jou, jouw intens gevoel, zo fijn.
Kon het maar altijd kerstmis zijn!
De romantiek van Kerst.
Is toch wel een heel klein wonder.
De romantiek van Kerst.
Maakt ons leven heel even bijzonder.
Ons jachtige leven haalt even adem.
De tijd lijkt stil te staan.
Mijmeringen over het voorbije jaar.
Toekomstplannen voor de weg te gaan.
De kerstboom staat,
de kaarsjes branden.
De beste wensen uitgesproken
voor het nieuwe jaar.
En we beseffen dat dit Kerst bijzonder maakt:
we hebben even, heel even maar,
weer aandacht voor elkaar?
Die rust, die tijd,
die interesse, die warmte.
Eigenlijk kunnen we toch nooit zonder?
Als we dat weten vast te houden.
Is de romantiek van Kerst
niet een klein,
maar juist een heel groot wonder?