Kerstgedichtje: ‘doof met Kerstavond’

Een kerstkaart
met wat lieve woorden
en een goede wens
die stuur ik jou
van mens tot mens

Flonkerend

Alle lichtjes en de kaarsen gaan  flonkerend aan
Buiten sneeuwt het, bij een mooie volle maan
Het gevoel dat ons met Kerst altijd zal bevangen,
is dat wij er iedere keer samen weer naar verlangen.

— Cindy

Als het sneeuwt wordt de wereld bedekt
Maar de sneeuw zal verkleuren
Het is de oorlog die de sneeuw bevlekt
En het onzinnige haat gebeuren

We moeten zorgen dat de sneeuw wit zal blijven
We moeten elkander een hand geven
Daarom wil ik dit als wens schrijven
Hopelijk verschoond ons verdere leven

Zou jij me bij de hand willen pakken?
Ik kan het zelf niet meer aan
Mijn hele bezit zit in twee schamele zakken
Alleen kan ik niet zo verder gaan

Zou jij mij te eten willen geven?
En een oplossing willen zoeken
Dan blijf ik tenminste in leven
Zonder in geschiedenisboeken te komen staan

Zou jij me willen wassen?
Het vuil van de aarde willen spoelen
En kranen dichtdraaien van gevaarlijke gassen
Dan kan ik me wat frisser en vooral veiliger voelen

Alleen kan ik het allemaal niet
Maar met jouw hulp zal het gaan
Dat weet je vanzelf als je me ziet
Samen verschonen wij ons aardse bestaan

Het is nu Kerstavond, dit vieren we samen met de familie, vrienden en de hond.
Er hangt hier vol liefde en vreugd in de lucht,
maar toch zit ik hier met een zucht.
We zitten hier wel in alle vreugd,
maar ergens zit er iemand, die ook behoefte heeft aan deze deugd,
ver weg van ons, stilletjes aan de kant.
Mijn wens op Kerst is dan: dat deze mensen ook eens feesten kan, deze wens doet me altijd dromen,
en hoop dat het ooit wel zal uitkomen.
Dat elke mens op Kerst kan vieren,
met de familie die dansen, lachen en tieren.
Moesten we elk jaar eventjes denken,
aan die mensen,
die we liefde en deze vreugde kunnen schenken,
dan zal mijn wens zeker uitkomen,
en dan kan ik hier lekker, heerlijk verder dromen.