Kerstgedicht: ‘Kerstgedicht voor alleenstaanden’

Kerst is voor mij toch wel echt het leukste feest.
Gezellig met familie en vrienden,
ja dan geniet ik het allermeest.
Samen eten, zingen en spelletjes doen,
en het liefste gezellig wandelen in de sneeuw.
We doen het nu nog steeds net als toen.
Om alleen te zijn is dus niet fijn,
en vooral niet op kerst,
dan mag niemand alleen zijn.

Om heel even
te beleven...
dat warm gevoel
dat kerstmis geeft
verdrijft alle miserie
laat het hart spreken
in alle talen
zoveel liefde zal niet falen...

Zal er vrede zijn
voor heel even...
in dankbaarheid ontvangen
als in verrukking
wordt gedacht
doet liefde geven
kon het maar eeuwig zijn
een leven zonder fenijn.

In de koude lange dagen,
hebben we hier toch wat vragen,
is het geloof nog in het land,
samen gaan hand in hand?

Met kerstwensen wordt je overladen
met velen voornemens, goede daden.
Bidden strekt niet meer tot eer
geld, bezit, ik-zucht meer en meer.

Pedofilie, oneervolle praktijken en oplichterij,
vieren deze dagen hoogtij.
Ach mensen we zijn er allen niet voor te vinden.
Kindje Jezus wou dat we elkander correct beminden.

Dus wat we allen voor u wensen
zijn niet de dagelijkse kerst- en nieuwjaarswensen,
maar inkeer, inzicht en een geloof diep en sterk
goede moed in het dagelijks werk...

Verdwenen dennengeur.

Einde jaar cirkel bijna rond
gebonden in een nostalgische sfeer
Veelal verloren gaande
onder het motto geen tijd.
Geen Kerstmis met voortdurende
verdwaalde ballen met naalden op de grond
Weg is de aromatisch prikkelende dennengeur
De roep naar "Vrede op aarde" raken we kwijt.
Nostalgie word zeldzaamheid
uiterlijke schijn stijgt steeds meer in waarde.

— Droomster