Kerstgedicht: ‘Kerstgedicht voor alleenstaanden’
Kerstgedicht voor alleenstaanden
Voor iedereen
die met de kerst alleen is.
Voor iedereen
waarvoor geen tafel is gedekt.
voor iedereen
die voor zich uit moet staren.
voor iedereen
die zich eenzaam voelt, net als de rest.
voor iedereen
die hunkert naar wat liefde
naar wat warmte in het nest.
Derhalve aan iedereen gericht,
schrijf ik speciaal dit kerstgedicht.
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer kerst gedichten
Kerstavond, wit en pril
buiten en vredig en stil
dan ineens beieren klokken door de nacht
een ster begint te stralen
met een wonderbare kracht
opdat de Kerstgedachte op aarde zal neerdalen
Als ik één dag God zou kunnen zijn
Dan zorgde ik voor niet verontreinigde sneeuw
Dan stelpte ik de wonden en dempte de pijn
Dan klonk er nooit meer een angst-schreeuw
Als ik Kerstman zou zijn voor een keer
Dan gaf ik iedereen te eten en te drinken
Dan geen restjes van de vuilnisbelt meer
Dan zou het lachen ook weer gaan klinken
Als ik mijn leven lang mens zou zijn
Dan zou ik mijn handen reiken om te helpen
En problemen helpen oplossen, alszijnde mijn
Dan zou ik de fanatici hun fanatisme stelpen
Als ik eens, was maar een droom vannacht
Maar dromen willen wel eens uitkomen
Als iedereen nou eens over deze droom nadacht
En als het even kan, er ook van gaat dromen
Als het sneeuwt wordt de wereld bedekt
Maar de sneeuw zal verkleuren
Het is de oorlog die de sneeuw bevlekt
En het onzinnige haat gebeuren
We moeten zorgen dat de sneeuw wit zal blijven
We moeten elkander een hand geven
Daarom wil ik dit als wens schrijven
Hopelijk verschoond ons verdere leven
Zou jij me bij de hand willen pakken?
Ik kan het zelf niet meer aan
Mijn hele bezit zit in twee schamele zakken
Alleen kan ik niet zo verder gaan
Zou jij mij te eten willen geven?
En een oplossing willen zoeken
Dan blijf ik tenminste in leven
Zonder in geschiedenisboeken te komen staan
Zou jij me willen wassen?
Het vuil van de aarde willen spoelen
En kranen dichtdraaien van gevaarlijke gassen
Dan kan ik me wat frisser en vooral veiliger voelen
Alleen kan ik het allemaal niet
Maar met jouw hulp zal het gaan
Dat weet je vanzelf als je me ziet
Samen verschonen wij ons aardse bestaan
Hemels geboortebericht
In de schaduw van het licht
ligt ergens in het stro
een moegestreden moeder
haar ogen opgelicht.
Er is geen bed op klossen,
ze heeft geen wieg, geen kruik
en geen elektrisch licht.
De man kijkt in het rond en vindt
een voerbak
voor het pasgeboren Kind.
Kijk eens door de kier
van het kapotte dak
het is de ster
waarover men sprak,
die schijnt op het Kindergezicht
dat schittert van licht!
Met een stralend gezicht
vertrekken verwonderde herders.
Volg dan hun spoor van licht,
geef het aan iedereen door,
dit hemels geboortebericht.
— Coby Poelman - Duisterwinkel