Kerstgedichtje: ‘Sommige kerstkaarten’

Kerstkonijn

Het Kerstkonijn
had graag een Paashaas willen zijn
Goed, zei zijn baasje
met kerst ben jij het haasje

Het sneeuwt en het is december.
Weer keert de winter en belaagt
het hart, dat droef, maar steeds gewender
zijn heimelijke pijnen draagt.

In de huiskamer, waar gelaten
het dagelijks leven wordt verricht,
dringt uit de troosteloze straten
een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen
er is van lieverlee geen onderscheid
meer tussen alle herinneringen
aan liefde en weemoedigheid.

Voorbijgegaan een halve eeuw,
men ontkomt niet aan de tijd.
Altijd december, altijd sneeuw,
altijd dit lege hart, altijd.

De heerder kerft zijn staf

het zacht geklingel
van de schapenbellen
luidt de avond in

warm vindt
wol elkaar en
blaat een welterusten

de herder
kerft zijn staf voordat
hij ook gaat slapen

hij weet zich deel
van het kerstavondritueel
een mooie nacht vol sterren wacht

tot een helder licht verschijnt
ruimteschroot dat nu
in vuur en vlam verdwijnt

— Wil Melker

‘k Heb U herkend vanmorgen.
U daalde neer deze nacht
in sterretjes verborgen
ongeschonden, witte pracht!

Heel ’t landschap is bedekt
met schitterende diamanten.
’t Is alles zo onbevlekt
hemels rein aan alle kanten.

Mijn voeten willen er in lopen
maar elk spoor zul je zien!
Op verse sneeuw zal ik dan hopen
zodat het weer wordt als voordien.

Zijn voetafdruk bleef toen achter.
Hij ging mij reeds voor, werd zwart,
maar ook terug wit en wachter
uitziend op die nieuwe start!

— Maria Segers