Kerst gedichtje: ‘Vrede’

Je eerste feest met lichtjes
dat is het feest van Kerst
dan gaan er lichtjes branden
en buiten valt er sneeuw
en al die twinkel-lichtjes
brengen een wonderwereld mee
en al die lichtjes vertellen ook
van een heel blij feest
dat nu beginnen gaat
voor het éérst voor jóu
voor jou het allermeest!

Dit is de nacht, dit is de stille nacht,
dit is de averechtse tijd
waarin de hemel zich verblijdt,
terwijl de aarde op een teken wacht.

Dat er al is, dat al gegeven is.
Het teken van de moede vrouw
die voortging en die baren zou
en die men wegschoof in de duisternis.

De hemel weet, alleen de hemel weet
dat vrede en welbehagen saam
reikhalzen naar een nieuwe naam.
De aarde is als vanouds voor niets gereed.

Al straalt de nacht, al straalt de heilige nacht
veel klaarder dan de zon vermag,
pas als het donker wordt bij dag,
zal op de aarde alles zijn volbracht.

— Jan-Arend de Wit

De dagen voor Kerstmis zijn donker en koud
maar als je naar buiten gaat merk je dat niet
omdat je haast overal lichtjes ziet
in vrolijke kleuren, zilver en goud
een lantaarntje dat in de vensterbank staat
een lamp met wat linten en groen
een ster voor het raam die je aan kunt doen
het is niet zo donker en koud meer op straat
als je langs al die lichtjes gaat

O kleine boom, jouw sparrenbos is hier zo ver vandaan.
Jij wist niet dat je op een dag bij ons in huis zou staan.

Jij dacht alleen aan sparrenappels en aan zonneschijn,
maar het licht dat hier gaat branden, zal van kaarsen zijn.

En de slingers en de ballen zullen glanzen, dag en nacht.
En als alle mensen slapen dan hou ik bij jou de wacht.