Adoptiegedichtje: ‘Houden van is niet gebonden aan grenzen’

Mijn kind
vreemd en toch mijn eigen
vergeet nooit
je groeide niet onder mijn hart
eenmaal
maar wel in mijn hart
altijd

Hopen en wachten
jaren van trachten
eindelijk gekomen
kind onzer dromen
uit ons lichaam niet ontstaan
voortaan de kern van ons bestaan
in ons hart reeds lang thuis
nu ook welkom in ons huis

Geboren
in een prachtig land
met een overvloed
aan ruimte
maar te klein
voor jou

Kijkend in jouw donkere ogen
vreemd nog, maar toch al zo eigen
zijn jaren van wachten ineens vervlogen
Kijkend in jouw donkere ogen
zien we Gods liefde voor ons
omdat wij voor jou zorgen mogen

— Fokje ter Veen