Adoptiegedicht: ‘Er waren geen woorden’

Nu je er eindelijk bent zijn wij heel gelukkig
je hoofdje, je handjes, voetjes klein
je ziet nog weinig, verstaat geen woorden
maar voelt misschien dat wij er zijn
om je te dragen op onze armen
om je jouw weg te laten gaan
je haard te zijn om aan te warmen
om, als je het wilt, naast je te staan

Eindelijk in ons midden
Zo welkom in ons hart

Dagen en weken reisden we door de tijd
maanden en jaren, het leek wel een eeuwigheid
Maar nu is aan al het wachten een eind
gekomen
en vervuld zijn onze allermooiste dromen
Vliegend onder maan en sterren door de nacht
werd je door een zilveren vogel voor altijd
thuis gebracht

— Ineke Gielissen

Een grote zilveren vogel
bracht jou veilig naar Schiphol
Twee mensen wachtten daar op jou
met hun harten vol
van liefde voor jou, lieve Milan
Verlangend om jou te geven
wat jij, ver weg, ontberen moest
Een toekomst, een nieuw leven

— Ingrid van Winsen