Adoptie gedicht: ‘Nu je er eindelijk bent’
Nu je er eindelijk bent zijn wij heel gelukkig
je hoofdje, je handjes, voetjes klein
je ziet nog weinig, verstaat geen woorden
maar voelt misschien dat wij er zijn
om je te dragen op onze armen
om je jouw weg te laten gaan
je haard te zijn om aan te warmen
om, als je het wilt, naast je te staan
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer adoptie gedichten
Niemand kon vertellen hoe lang het ging duren
Je was iedere seconde in onze gedachten
We telden de weken, de dagen, de uren
We wilden je halen maar moesten nog
wachten...
Nu ben je hier,
eindelijk thuis aangekomen
We genieten van jou, hoe je speelt, hoe je
lacht
Ons hart stroomt over, je vervult onze dromen
We houden van jou, nog veel meer dan
verwacht!
— Sonja van Arem
Je komt vanuit een heel ver land
Je huidje bruin, je haren zwart
Opeens is er met ons die band
Je hebt een plaats gevonden in ons hart
Wilt u zich allen verheugen met mij
Want ik ben zo gelukkig en zo blij
Nu kan ik weer "ja" zeggen tegen het leven
Want Jezuke heeft mij een moeder gegeven
En een vader die voor mij zorgen gaat
Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat
Voortaan zijn al mijn kinderleed en zorgen
Veilig in hun hart geborgen
Een grote zilveren vogel
bracht jou veilig naar Schiphol
Twee mensen wachtten daar op jou
met hun harten vol
van liefde voor jou, lieve Milan
Verlangend om jou te geven
wat jij, ver weg, ontberen moest
Een toekomst, een nieuw leven
— Ingrid van Winsen