Adoptie gedicht: ‘Nu je er eindelijk bent’
Nu je er eindelijk bent zijn wij heel gelukkig
je hoofdje, je handjes, voetjes klein
je ziet nog weinig, verstaat geen woorden
maar voelt misschien dat wij er zijn
om je te dragen op onze armen
om je jouw weg te laten gaan
je haard te zijn om aan te warmen
om, als je het wilt, naast je te staan
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Past hierbij — meer adoptie
Nog voor je werd geboren
Naomi
Nog voor je werd geboren
wist Hij van jouw bestaan
Ook dat je bij ons zou horen
Hij bracht ons leven saam
Zijn sterke koord van liefde
is wat ons samen bindt
Hij is je Vader
wij je ouders
en jij..... ons eigen kind
— Caroline de Jong
Blij dat wij hem hebben meegebracht
een olifantsdracht
zo lang hebben wij op dit kindje gewacht
Het kind dat Gij mij geven gaat
en dat nu haast te komen staat
is door U bewaard o Heer
'k heb nu maar een verlangen meer
dat kleine lijfje in mijn arm
die kleine lipjes, zacht en warm
die grote vreugde, nooit uitgezegd
als 't in mijn armen wordt gelegd
Nu wacht ik alles af
U, die mij zelf het leven gaf
kunt ook wel maken dat dit kind
straks bij ons haar plekje vindt
Maar, grote Vader, sta mij bij
blijf in ons wachten op ons kindje aan onze zij
ik noem als ik Uw hulp gedenk
mijn kind straks dankbaar: een Godsgeschenk