Overlijden & Herdenking

Dit is gemis:
lang
kijken naar de zon
die ondergegaan is

- Herman De Coninck; ingezonden door Eva van Maele -

 

Those we loved don't go away
They walk beside us every day
Unseen, unheard, but always there
Still loved, still missed, still very dear

- ingezonden door Corry van Stiphout -

 

Plots ben je weg, je voelde het komen
Dit is jouw weg die je hebt genomen
We wilden je nog zoveel vragen
Je laatste tijd nog op handen dragen
Ook al zijn wij er nog niet voor klaar
Papa, het is goed, rust nu maar

 

Aan de hemel staat een stralende ster
dat is mijn vader, heel hoog en heel ver
Ik zou wel even willen kijken waar hij dan ook is
Even willen vragen hoe het gaat
en zeggen dat ik hem zo mis
Al was het maar voor even
kijken hoe mijn vader nu leeft
Even de groetjes doen van ons allen
en zeggen hoeveel men nog om hem geeft
Dan denk ik maar aan eerder
hoe leuk het samen is geweest
Ook al is mijn vader er niet meer
mijn vader leeft nog steeds

- Esther -

 

Als de weg die je moet gaan
Vol bergen en ravijnen lijkt
En je gewoon niet meer weet
Waar je veilig kunt gaan staan
Dan wordt die weg soms afgesneden
En omgeleid naar groene weiden
Waar je tot in de eeuwigheid
Wordt omringd door rust en vrede

- Claudia Gelissen -

 

Op de grote vraag "waarom"
wordt het antwoord nooit gegeven
Bij de vragen over dood en leven
is er geen "daarom"

Het leven is dragen
Het leven is gaan
Het leven is bestaan
Zonder al te veel vragen

 

Ik hoop dat, als ik overlijd
"voorbij" niet "weg" zal blijken
maar dat ik, van de tijd bevrijd
een stadium zal bereiken
dat ik, niet belemmerd door een grens
in een eeuwige lente
terug kan gaan naar mij als mens
in heerlijke momenten

 

Door een onzichtbare draad
blijf ik steeds aan jou verbonden
Ik heb van jou steun en liefde ondervonden
Het is voor niemand dan ook de vraag
dat ik je nog steeds op handen draag

 

Steeds worden er sterren van de aarde geplukt
En van het leven losgerukt
Niets kan echter zomaar verdwijnen
Sterren blijven altijd schijnen

- ingezonden door Annemiek Kieft -

 

Niets kan de leegte van een
afwezigheid vullen....
maar dankbaarheid
verandert de pijn der herinnering
in stille vreugde

 

Als ik je naam
in het zand
had geschreven
hadden de golven hem
na korte tijd
uitgewist

Als ik je naam
in een boom
had gegrift
was de schors
met de tijd
vergaan

Als ik je naam
in marmer
had gekapt
was de steen
na veel tijd
gebroken

Maar ik heb je naam
in mijn hart
geborgen en
daar wordt hij
voor de eeuwigheid
goed bewaard

 

Nooit hoor ik meer je fluitje
Nooit hoor ik meer jouw lach
Nooit zie ik meer je tedere blik
Na die rampzalige dag
Nooit geen knipoog meer uit de verte
Geen arm meer om me heen
Door dat noodlottige ongeluk
Sta ik helemaal alleen
Waarom moest jij het nu zijn?
En wie moet me nu genezen
Van die ondragelijke pijn

 

Daar ben je dan
hoog en ver
je straalt heel mooi
je bent een ster
maar je bent meer
je bent een broer, een oom
en een dierbaar persoon
de liefde van je zus
zo groot, zo fijn
is verwarmend als een kus
en dat zal altijd zo zijn

- Monique Versteegh -

 


Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar trekken
haar ogen voor altijd zonder licht

Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten

Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest

De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron

Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed

- ingezonden door Elske -

 

De treurwilg laat zijn takken hangen
ik mijn hoofd...
Hij verliest zijn kleurrijke bladeren
ik mijn tranen...
We hebben veel gemeen
de treurwilg en ik...
Hij treurt uit gewoonte
en ik uit verdriet...

 


De zon, de maan
de hele wereld staart mij aan
de leegte is ontzettend groot
een stukje van mezelf is dood