Overlijden & Herdenking

Beland in een fuik van gevoelens en gedachten
opgekropte jaloezie en haat
Toch kon niemand verwachten
dat je het levenslied niet meer verstaat
Doof en blind voor je eigen kunnen
groeide de leegte in jou elke dag
Niet in staat je leven nog te runnen
gaf je je over aan de onmacht om jezelf lief te hebben
en niet meer te genieten van je gulle lach

Je bemerkte dat geen enkele aardse bezigheid
je nog voldoening bracht
De weg in het leven kwijt
en niets dat de pijn voor je verzacht
Het was voor jou onmogelijk de cirkel door te breken
en je koos heel bewust
om de weken die jaren leken
niet met nog een dag te verlengen
maar op zoek te gaan naar eeuwige rust

Ondanks dat ik je beslissing respecteer
is het niet eenvoudig je los te laten
Vaak beluister ik keer op keer
je muziek en krijg ik in de gaten
dat het in mij brandt van verlangen
om je stem nog eens te horen
Iedereen heeft geprobeerd je gedachten te vangen
maar ik weet nu dat dit onmogelijk was
omdat jijzelf niet eens in staat was dit aan te boren

Stilletjes hopend op de dood
want de levensangst werd te groot
Lieverd, nu ben je verlost
verlost van het leven en in eeuwigheid verbonden met je zielsverwant
Hoewel het leven je zoveel moeite heeft gekost
was je zoveel meer dan je zelf kon voelen
Het wachten is voorbij
rust zacht, je hebt mijn zegen
Hopelijk komen wij elkaar ooit weer tegen...

 

Het is nog niet te begrijpen
je stem niet meer te zullen horen
jou niet meer naast me te vinden
bij 't wakker worden
je gezicht niet meer te zullen zien

Het is nog niet te begrijpen
als anderen alweer doorleven
als bijna niemand nog je naam noemt
zal ik jouw stem nog horen in mij
zal ik naar je verlangen
bij 't wakker worden van mijn verdriet

Het is nog niet te begrijpen
afscheid van jou te moeten nemen
het klinkt zo koud, zo onherroepelijk
je zult altijd bij me blijven
ik zal mijn verdriet niet koesteren
maar jou een warme plek blijven geven diep in mij

Jij was mijn geborgenheid
mijn tegenwicht
de intens levende
de storm soms
maar ook de luwte
geleefd heb je
tot het einde toe
en je leeft nog...

 

Je was er altijd
Je was er heel veel
Je was er voor iedereen
En nooit teveel

 

Ik sta bij 't graf alleen
mijn ogen door de tranen heen
tasten langs de letters op de steen
Ik sta bij 't graf alleen
en pijnlijk woelt in mijn verdriet
o God, hem missen kan ik niet
Help mij in mijn verdriet
geef dankbaarheid voor wat ik ontving
een steen is slechts een kil doods ding
maar warm is mijn herinnering
aan wat ik van hem ontving
Ik sta bij 't graf alleen
mijn ogen door de tranen heen
tastend langs de letters op de steen
Ik sta bij 't graf alleen

 

Maar als het waar is dat door grote dromen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster, dan zal ik komen
Dan zal ik komen, iedere nacht

 

Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
soms, als je denkt te kunnen zwemmen
sleept alweer een golf je mee
Er zijn wel betere momenten
dan denk je, ik heb weer kracht
je moet toch verder leven?
maar dan voel je weer die macht
die radeloosheid heet
die trekt je in een diepte
waarvan geen ander weet
Want zij die naast je leven
zien slechts wat zij zelf wensen
dat je doorzwemt en het wel redt
als de meeste andere mensen
Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
vaak wil je niet meer zwemmen
maar, het sleept je net niet mee

 

Nu moet ik verder zonder jou
Je stem zal ik nooit meer horen
Nooit meer je armen om mij heen
Ik voel mij hopeloos alleen
De mooiste herinnering zal zijn
Mijn leven met jou, dat was fijn

 

Een lange weg komt tot een eind
bij een stil en vredig oord
waar zijn stoffelijkheid verdwijnt
in onze gedachten leeft hij voort

 

Als achterom kijken je pijn doet
En vooruitblikken je bang maakt
Kijk dan naar boven
En ik zal er zijn