Pensioengedicht: ‘Wie moeten we nu vragen?’

Ik heb het vaak gedacht, maar te weinig gezegd,
dus zeg ik het nu, en ik meen het echt:
je was een collega om trots op te zijn,
betrouwbaar, in het groot en in het klein.

Je zette je in, en je dacht altijd mee,
met een oplossing, of met een goed idee.
Je hielp wie het nodig had, zonder gezeur,
en gaf elke werkdag weer een beetje kleur.

Ik ga je missen, dat weet ik nu al,
maar ik gun je dit, in elk geval.
Geniet ervan, en blijf vooral gezond:
dat wens ik je toe, het hele jaar rond.

Al die jaren kon ik op je bouwen,
een kracht om blind op te vertrouwen.
Wat je deed, deed je met zorg en precies,
en dat maakt je vertrek een groot verlies.

Geniet nu van een welverdiend pensioen,
met tijd voor elke dag en elk seizoen.
Dank je wel, en je bent altijd welkom hier,
voor een kop koffie, of zomaar, met plezier.

Vanaf nu ben je de hele dag thuis,
en dat wordt even wennen, hier in huis!
Wie kookt er voortaan, en wie doet de was?
Dat zien we wel: we beginnen pas.

Maar eerlijk gezegd vind ik het heel fijn
dat we nu meer samen kunnen zijn.
Samen ontbijten, op ons gemak,
en koffie drinken onder ons eigen dak.

Gefeliciteerd! En nu, wij twee:
waar gaan we heen? Ik ga overal mee.
Ik ben er klaar voor, lieverd. En jij?
Alleen de afstandsbediening blijft van mij!

Opa, je pensioen begint, hoera!
Heb je nu elke dag tijd voor mij? Ja?
Dan gaan we samen naar de speeltuin, en dan
eten we ijsjes, zoveel als het kan!