Sterkte / bemoediging gedicht: ‘Men hoeft niets te zeggen’

Als men in het licht wil staan
moet men eerst door het donker gaan
Door het donker moet men leren
hoe men het licht dan kan waarderen

Als je eens verdrietig bent
Kijk dan naar de hemel, naar die fonkelende
ster
Hij lacht je stralend tegemoet en leidt je de
weg
Die ster staat er elke dag weer
Wat je ook doet en waar je ook zult gaan
Hij vraagt je keer op keer
Om een lach, niet om een traan
En als die traan dan toch gaat rollen
Geeft hij je troost en nieuwe kracht
Zodat de nieuwe dag aanbreekt
Zonder traan maar met een lach

— ingezonden door Danielle

In mijn hart is een luikje dat altijd open staat
waar je dus in en uit gaat
Ben ik verdrietig, dan ben ik binnen
en hoor ik iemand heel zachtjes zingen
Ben ik blij, dan ben ik buiten
en hoor ik de vogels fluiten
Er is ook een deur, die gaat open en dicht
Als je in mijn hart zit, is mijn deurtje dicht
Als ik buiten ben, is het deurtje open
Zodat jij altijd voor steun en liefde
in en uit mijn hartje kunt lopen

— ingezonden door Samira Stobberingh

De Heer zegt niet, dat je maar niet moet
huilen
Dat het er nu op aan komt, sterk te zijn
Hij weet toch Zelf wat zwakheid is, en pijn?
Mijn kind, zegt Hij, kom nu maar bij Mij
schuilen

De Heer zegt niet, dat je maar niet moet
vragen
En dat je flinker zijn moet dan je bent
Hij heeft toch Zelf óók het "waarom" gekend?
Mijn kind, zegt Hij, laat Mij maar helpen
dragen!

— Dien de Haan