Sterkte / bemoediging gedicht: ‘In de drukte van het dagelijks leven’

Uit 't diepste dal gekropen
langzaam aan een stapje meer
in een tijd dat je gaat hopen
naar een leven zonder zeer

Tranen die dan zullen drogen
op je moedeloos gelaat
zodat in je droeve ogen
langzaam weer een lach ontstaat

Eind'lijk kun je weer genieten
van wat leeft al om je heen
in een ander te verdiepen
ben je niet meer zo alleen

't Lijkt of ben je weer geboren
op de aarde terug gezet
waar je zolang zal behoren
tijdens leed en tijdens pret

Weet dat je terug kan vallen
in die meters diepe put
en de weg weer doet versmallen
die je ging... al zo beschut

Wederom opnieuw te starten
met een traan en goede moed
laten zien de wens in 't harte
maakt dat leven hopen doet

— Carla Gonggrijp

Als men in het licht wil staan
moet men eerst door het donker gaan
Door het donker moet men leren
hoe men het licht dan kan waarderen

Soms moet je iets dragen
dat voor een ander niet te tillen lijkt
En blijven er vragen waar nooit een antwoord
op te geven blijkt
Het diep verlangen blijft bestaan
al is het hoger dan de wolken gegaan
Je bent samen niet alleen
Hou vertrouwen in de toekomst
met de liefde om je heen!

Ben je gebroken door smart?
Kom kind, Ik geef je vrede in 't hart
Mijn kind, ben je het spoor bijster?
Kom in Mijn licht, verlaat het duister!

Ben je zo eenzaam, zo alleen?
Maar Ik ben altijd om je heen!
Voert je weg door diepe duisternis?
Zie dan, Wie er dicht naar je is!

— ingezonden door Tineke de Bruin