Sinterklaasgedicht: ‘Sinterklaasgedichtje in zes regels’

Het was moeilijk iets voor jou te bedenken.
Maar Sint bedient je graag op je wenken.
Hij kocht dit cadeau, speciaal voor jou.
Open je pakje nu maar gauw.
(Hopelijk vind je het vet lauw!)

Het is Sinterklaasavond, het jaar loopt op zijn end.
Het is vanzelfsprekend, dat jij weer wordt verwend.
In dit pak zit een cadeau en dat hang je aan de muur,
doe het niet in de garage en ook niet in de schuur.
Het is de bedoeling dat je er veel naar zult kijken.
De namen van vrienden en familie zullen er op prijken.
Hang hem maar in het kamertje waar je je behoefte doet,
als je daar dan zit, zie je de namen van alle jarigen goed.

Dan denk ik aan 't konijntje, dat ik zag
Als kind vóór Sint Niklaas achter het glas
Van dure speelgoedwinkel. O! dat was
Zo'n prachtig beestje, grijs en wit; het lag

Gezellig in zijn mandje in mooi-groen gras;
En als 'k van school kwam, bleef ik iedre dag
Staan kijken, bang, dat 't weg zou zijn. En, ach!
Eens was het weg: en toen begreep ik pas,

Dat ik toch heimlijk steeds was blijven hopen,
dat ik 't zou krijgen. Thuis heb 'k niet gepraat
Over 't konijntje, maar 'k wou niet meer lopen,

Omdat 'k dan huilde, aan die kant van de straat.
Nu zou 'k me zo'n konijntje kunnen kopen,
Maar ik word zelf al grijs. Want alles komt te laat.

— Johan Andreas Dèr Mouw (geboren in 1863, overleden in 1919)

De Sint werd gespot bij de supermarkt,
gewoon tussen de mensen in de rij.
Met pepernoten in zijn karretje
en een pak speculaas erbij.
Hij knipoogde naar de kassière:
'Voorraad voor een drukke maand, mevrouw.'
Dus proef je straks een pepernootje:
grote kans dat die uit dit karretje kwam — speciaal voor jou.