Poëziealbumversje / gedicht: ‘Zeven kleine kinderen’
Zeven kleine kinderen
die dansten in het rond
Ze zongen er een liedje bij
en stampten op de grond
Zeven verre vriendjes
die zeilden over zee
ze namen al hun liedjes
voor iedereen weer mee
Van hier of van heel verre
ze zijn heus net als jij
waar ze ook vandaan komen
ze spelen even blij
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Past hierbij — meer poëziealbum
Het leven is een reis
je weet niet waarheen
Soms reis je met iemand
soms reis je alleen
Maar waar je ook gaat
of waar je ook blijft
Denk soms nog even
aan degene die dit versje schrijft
— ingezonden door Caroline Kok
Al word je zo rijk als een oliesjeik
of zo arm als een magere luis
als je zo aardig blijft als nu
woont het geluk bij je thuis
Ik weet niet wat je van het leven verwacht
misschien heb je er nooit over nagedacht
maar het leven - het is altijd zo geweest
vraagt geven en nemen, maar geven 't meest
Daarom ....(naam).... wil je in het leven
slagen
geef wat je geven kunt, zonder vragen
Want wie gul aan anderen kan geven
krijgt zelf het mooist,
het beste van 't leven
Boven in de alpen
tussen sneeuw en ijs
bloeit een schattig bloempje
zijn naam is Edelweiss
O lieve ...(naam)...
houd je hartje zo rein
als de bloempjes
in de alpen zijn