Poëziealbumversje / gedicht: ‘Daar boven op de bergen’

Er woont een vreemd jongetje op onze kade
Hij drinkt boerenkool en hij eet limonade
Hij kookt op zijn bed en hij slaapt op 't fornuis
En als hij eens uit wil dan blijft ie juist thuis
Hij staat op een stoel en hij zit op de grond
Hij eet met z'n oren en hoort met z'n mond
Hij loopt achteruit en hij zit op z'n schouders
Maar lief is hij wel want dat zeggen z'n ouders
We vinden het gek en we lachen ons krom
En we noemen hem allemaal:
Jan Andersom

Als ik voor ...(naam)... moet gaan dichten
Kan ik dat niet door mijn hemd op te lichten
Zoiets vereist een eerlijk oordeel
Is ...(naam)... echt wel zo lief, of overdrij ik
teveel?
Bij jou is dat eigenlijk geen probleem
Je bent de allerbeste, dat weet iedereen
Steeds een goed humeur en voor een ieder een
lach
Daarom is het dat ik jou zo graag mag!

Je gaf me je album
hier heb je het weer
Ik schreef een klein versje
voor jou daarin neer
Het zijn weinig woorden
mijn wens is maar klein
Laat heel je leven
een zonnestraal zijn

Ik voel me o zo heppie
zo heppie deze dag
En als je vraagt: "Wat heppie?"
als ik een vragen mag?
Dan zeg ik: "Hoe wat heppie?"
Wat heppik aan die vraag?
Heppie nooit dat heppieje
dat ik hep vandaag?!

— ingezonden door Saskia Janssen