Poëziealbumversje / gedicht: ‘Ik schrijf in het rood’

Ik wou rijmen
Maar het wou niet lukken
Beet mijn liniaal in stukken
Goot pardoes de inktpot leeg
En kneep mijn penhouder tot deeg
Tenslotte is er toch een rijm gekomen
Wie had dat ooit durven dromen?

Ik keek in een hoekje
daar zag ik een boekje
het was naar mijn zin
ik dacht, ik zal erin schrijven
om altijd in jouw
herinnering te blijven

Durven is een heerlijk woord
Als je durft zoals het hoort
Weet je wat je durven moet?
Al wat eerlijk is en goed
En als iemand je iets vraagt
Wat de naam van laagheid draagt
Zeg dan, wat er ook geschiedt
Frank en vrij: Dat durf ik niet

Zeg nooit: dat kan ik niet
Maar wel: ik zal het proberen
Dan sta je echt versteld
Hoeveel een mens kan leren