Overlijdensgedichten – pagina 2

Het doet zo'n pijn, de machteloosheid, het
verdriet
het bevatten en geloven kunnen wij nog steeds
niet
het waarom en waarom jij doet er niet meer
toe
we moeten nu ook al zonder jou, maar weten
niet hoe
Een moeder is het mooiste wat je hebt gekend
afzien en hard werken was je gewend
maar deze ongelijke strijd kon je niet aan
en voor ons ben je te snel naar vader gegaan
Rust maar zacht, je hebt je best gedaan
weet dat je nooit uit onze gedachten zult gaan

Nu is voor haar de strijd gestreden
nu is voor haar de tocht volbracht
haar Vader die haar riep te komen
heeft haar nu bij de hand genomen
en veilig Thuis gebracht

Mijn vader sterft: als ik zijn hand vasthoud
voel ik de botten door zijn huid heen steken
ik zoek naar woorden, maar hij kan niet
spreken
en is bij elke ademtocht benauwd

Dus schud ik kussens en verschik de deken
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwig oud
en blijf als kind eeuwig in gebreke

Wij volgen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten

Straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb lief gehad

Weer samen met vader
wie had dat gedacht?
Maar waarom zo snel
waarom zo onverwacht?

Een jaar zonder Vader, een jaar zonder Man
Een jaar pijn, een jaar herinneringen zo fijn
Een jaar zonder Opa, hij mist je zijn maatje
Een jaar later, bijna weer Opaatje
Zonder jou moeten we door
Jóuw woorden: we gaan ervoor

Er zijn mensen die het weten...
maar niemand die het aan mij ziet
Veel huilen zonder tranen
mijn stil intens verdriet
Lieve vader in de hemel
ik mis je echt iedere dag
Je warme handen, je goede zorgen
je steun, je lach
Ooit zullen we weer samen zijn
dan wordt dat echt groot feest
En tot die tijd doe ik mijn best en zorg
dat je trots op mij kan zijn geweest

Papa, wij zijn nog zo klein
waarom nu al, het was zo fijn
je grapjes, je aai, je lieve lach
we missen het iedere dag
voor altijd zit je in ons hart
op een plaatsje heel apart