Een kindje / baby overleden gedicht: ‘Grijze wolken uiteengedreven’

Lieve Jesse

's Morgens naar het ziekenhuis vol van geluk
even later de realiteit: je leven is stuk
Zo dichtbij en toch zo ver weg
zo trots op Yvonne en mijn mannen
Lester en ik hadden zo graag met je willen
voetballen
Dag klein "halfie", het ga je goed

Papa

— Jeroen Half

De moeder kijkt omhoog
naar die grote hemelboog
Zij heeft tranen in haar ogen
denkt aan het kind dat eens in haar heeft
bewogen
en uit haar werd geboren
dat ze nu door de dood heeft verloren
Vraagt zich af waarom het zo moest zijn
het verdriet doet zoveel pijn
Zij hoort de wind die fluistert
en zij luistert
Maar de wind kan haar ook niet helpen
om haar tranen te doen stelpen
Zij voelt alleen maar het gemis
om het kind dat er niet meer is
De moeder wordt nooit meer degene die zij
ooit was
die ging heen met haar kind, zijn as...

Zo kortstondig
zo snel weggenomen
maar je blijft bij ons
waar je ook bent

Ik zie je voor me
zo ontzettend klein
maar heel mooi
om trots op te zijn
ik mocht je niet leren kennen
ik mocht geen moeder voor je zijn
het doet pijn
de mensen vergeten
ach, ze moesten eens weten
hoe mooi je was
dan begrijpen ze pas
dat ik je niet zo snel gaan laten kan
je nog in mijn hoofd zit elke dag
ze willen er niet over horen
maar je bent echt geboren
je was ons kind
al was je zo klein