Vriendschapsgedicht: ‘Een vriend’

Jij reikt mij altijd weer de hand
je bent mijn rots in waterland
je kan teder, woest, aandoenlijk zijn
groot en flink, soms ook heel klein
je voelt mijn woede, lacht mijn lach
plaagt mijn boosheid, geeft mijn dag
een scheutje zon, een warm gebaar
ik ben verliefd, al ..... jaar!

Nooit gedacht te zullen vinden
waar anderen slechts van dromen
Nooit gedacht het waard te zijn
dat jij tot mij mocht komen
Zo plotseling, zo onverwacht
liefde, oprecht, intens
De tranen welde in mij op
bij het zien van zo'n mooi mens
Geen beelden kunnen tonen
hoe mooi jij bent voor mij
Geen woorden kunnen zeggen
wat mijn hart tegen mij zei
Geen lied is ooit geschreven
wat van dit gevoel vertelt
Alleen God kan ooit begrijpen
wat er in mijn hart opwelt
De eer die mij ten deel valt
jou hier te mogen zien
Mijn verstand kan niet bevatten
dat wellicht, ooit, eens, misschien
Wij samen mogen leven
in liefde, zij aan zij
In licht op aarde levend
geen ik, geen jij, maar wij

— ingezonden door Monique

Van alle bloemen
in het leven
is vriendschap
de geurigste

— ingezonden door Mirjan Wijnands

Je streelt zacht door mijn haren
sla je armen om mij heen
jij bent de bron van al mijn liefde
en de reden van mijn bestaan
Je bent het water
als ik dorst heb...
Jij bent mijn schouder
als ik eenzaam ben...
Jij bent de hoop
waar ik mij aan koester...
Maar bovenal
ben jij mijn vriend...