Kerstgedichtje: ‘Kerstboom’

Buiten is het koud en stil
in huis een sprookje van licht en klatergoud
Mijmeren over hoe het vroeger was
dromen van een betere wereld
Missen wie er niet meer bij is
Het mag
Want het is Kerstmis

— ingezonden door Lutgarde Put

Duizenden sneeuwvlokjes

Zachtjes
dwarrelen duizenden vlokjes
op aarde neer.

Zich niet bewust
van ellende en armoede
maar vastbesloten
vastbesloten om vrede te brengen
gezelschap aan wie het behoed
om 's avonds de kille nachten op te fleuren
kerstnachten
zoals het moet

Vandaag dan een beurs opleving
vooraf een schietgebedje naar boven
zo verdwalen vaak onze gedachten

in alle kerst en nieuwjaar toespraken
willen we straks plechtig beloven
een goede economie een stevige euro
boven vrede en vergeving
omdat we daar niet meer in geloven

midden in een recessie
zien we niet dat welvaart
zo onze ondergang wordt
treuren we om ons begrotingstekort
wachten op een financieel wonder

maar kopen voor miljoenen
flitsend vuurwerk
met veel geknal en gedonder
doen totaal geen concessie
naar onze te hoog gegrepen wensen

gun elkaar dan deze kerstopleving
misschien verwacht God
wel wonderen van mensen

— Cor van Vliet

Het is nu Kerstavond, dit vieren we samen met de familie, vrienden en de hond.
Er hangt hier vol liefde en vreugd in de lucht,
maar toch zit ik hier met een zucht.
We zitten hier wel in alle vreugd,
maar ergens zit er iemand, die ook behoefte heeft aan deze deugd,
ver weg van ons, stilletjes aan de kant.
Mijn wens op Kerst is dan: dat deze mensen ook eens feesten kan, deze wens doet me altijd dromen,
en hoop dat het ooit wel zal uitkomen.
Dat elke mens op Kerst kan vieren,
met de familie die dansen, lachen en tieren.
Moesten we elk jaar eventjes denken,
aan die mensen,
die we liefde en deze vreugde kunnen schenken,
dan zal mijn wens zeker uitkomen,
en dan kan ik hier lekker, heerlijk verder dromen.