Kerstgedichtje: ‘Een witte kerst is als een droom’

Stil kijk ik de wereld in, stil sta ik voor 't raam
In gedachten fluister ik zacht, met eerbied Jezus naam
Niet wetend wat ik denken moet, niet wetend wat ik wil
Kerstmis, vrede, engelen, ik ben een beetje stil
Waar is ons kind gebleven? Waarom vieren wij feest?
Waarom al die vragen? Waarom zo bedeesd?

De wereld heeft veel pijn gevoeld, terreur en veel geweld
Een kind wordt weer geboren, de dagen zijn geteld
In ons hart woont liefde, en warmte voor de mens
Want dat wou hij ons geven, dat was zijn grootste wens
Goud, mirre en wierook, een kaars, misschien wat wijn
Laat het onder de mensen, altijd vrede zijn

— Antje Blomme de Jong-Sluis

Handen reiken

Niets zal
"het lot"
kunnen bepalen
er is geen
ontkomen aan

doch door elkaar
soms even
de hand te reiken
kan de mens
troostend naast
de ander
staan!

— Droomster

Het begint langzaam aan te komen
Stilletjes komt het er weer aan
Het worden langzaam witte bomen
Kerstmis komt langzaam eraan

Iedereen zet hun kerstboom op
Iedereen is vroeg op de been
Iedereen is blij en zingt volop
En niemand is meer alleen

Er wordt een groot feest gebouwd
Op tafel is er veel lekker eten
Buiten wordt het heel erg koud
En de kerstman mag niet worden vergeten

Zonder hem is er geen kerst mis
Er komt dan ook geen speelgoed
Alles gaat dan erg mis
En dat is dan weer niet goed

In Betlehem wordt dan ook een kind geboren
Er staat daar een hele lange rij
Misschien is daar alles bevroren
Maar toch is er iedereen bij

De ezel en een os
De lammetjes en de schapen
Liggen allemaal op het mos
En de kleine ligt in zijn kribbe te slapen

Dan vieren wij hier ons feest
De gezelschap die rond de familie hangt
De pastoor die dan een verhaaltje voorleest
Dat is waar iedereen nou naar verlangt

Even de frisse lucht in
de donkere nacht lonkt
Weer even goede zin
de frisse lucht verjongt

Lampjes branden alom
ik zet mijn tred aan
Loop een beetje krom
maar wil er toch voor gaan

Op weg naar het feest
het feest van het kind
Ben er jaren niet geweest
wilde toen zelf worden bemind

Nu is er weer een reden
nu kan ik samen gaan
Te lang het feest vermeden
is nu echt van de baan

— Bram S.