Fries geboortegedicht: ‘No kinne wy it allegear mar leare’
No kinne wy it allegear mar leare
de fleskes en de pempers en it bad,
in waarme krúk, de lekkentsjes opteare
fruithapkes, boerkes litte, dat is dat!
Aanst sille wy dy tûzen ferskes leare,
wy krûpe rolleboljend oer de flier.
Do silst al gau dyn earste wurdsjes sizze,
eart lekker koese, 't is noch net sa fier.
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer fries gedichten
Sa tear
sa lyts
en beide sa bysûnder
Troch Him oan ús tabertroud
dit grutte wûnder
De ien hie in famke tocht
in oar sei der wurd in jonkje brocht
gjin ien kin it fan te foaren witte
mar ik bin in jonge en sil Jelle hjitte
Berte: fan it libben it begjin
in barren, dat nea gewoan wurde kin
In berntsje sa lyts, sa bysûnder
op 'e nij binne wy tankber foar dit wûnder
Berte, it makket warm,
it makket kâld,
it rekket jong,
it rekket âld,
it bliuwt in wûnder
yn ’e wrâld