Adoptiegedichtje: ‘Te ver van ons vandaan’

Geen vlees van mijn vlees
geen botten van mijn botten
noch bloed van mijn bloed
maar wonderbaarlijk toch van ons

Hopen en wachten
jaren van trachten
eindelijk gekomen
kind onzer dromen
uit ons lichaam niet ontstaan
voortaan de kern van ons bestaan
in ons hart reeds lang thuis
nu ook welkom in ons huis

Geboren door ons
maar niet van ons
verlangen we
naar je eigen zijn

Nooit was ik zo gelukkig als op deze dag
Nu ik papa en mama zeggen mag
Weet u waar ik zo trots op ben
Op mijn naam die ik nu ken