Een kindje / baby overleden gedicht: ‘Kom, de wereld lacht je toe’

De liefde die je als ouder in een mensenleven
zou willen geven
Weggestopt in dat ene moment
Die ene aanraking, die ene knuffel
We houden van je meisje en zullen je nooit
vergeten

Je had al een plekje in ons hart veroverd
de gedachten aan jou had ons al maanden
betoverd
Waarom mocht jij, lieve Jordy, niet met ons
leven
het is hard en verdrietig om je af te moeten
geven
Je zult altijd in onze gedachten zijn
heel mooi, lief en o zo ontzettend klein
Slaap zacht, lieve zoon
Ik sluit mijn ogen en leg mijn handen op mijn
buik
en bedenk leven daar waar nu leegte is
Ik kan bijna voelen hoe het zou zijn
en probeer te vergeten dat ik het zo mis
Een verlangen naar iets dat ik nooit heb gehad
een warmte van binnen, kwetsbaar en pril
Ik open mijn ogen en voel het verdriet
dat ik klaar ben voor iets dat mijn lichaam niet
wil

Een mensenkind wordt geboren
en kiest zijn eigen weg in het leven
welk lot hem is beschoren
staat in de sterren geschreven
maar zeker is in elk geval
dat ik jou nooit vergeten zal

— ingezonden door Mariska

Zo klein, zo kwetsbaar, zo van ons
niet sterk genoeg voor een aards bestaan
Maar wel uit liefde geboren
en in liefde heengegaan