Doopgedicht: ‘Kindje dat het water voelt’

Voor altijd een parel
in Gods hand

Uit liefde ontstaan, met liefde gedragen
gelukkig geweest met dat vreemde, dat vage
Dat trappelende, wordende mensje dat groeide
dat altijd bij ons was en altijd weer boeide

Het wachten duurt lang, steeds blijven hopen
en eindelijk gehuil, het mondje wijd open
de vuistjes gebald in een woordloos protest
de warmte is weg en de wereld niet best

Wat tedere woorden, een lach en een traan
geluk en ontroering en dan klinkt je naam
met zorg gekozen, met liefde gegeven
een naam die je draagt je verdere leven

En ouders, die zijn er, die blijven je geven
die nodige liefde, die elk kind doet leven
van liefde wordt dat roze hoopje mens
dat is voor de toekomst onze innigste wens!

— uit en met de toestemming van de doopboekjes van de Pauluskerk te Uden; ingezonden door Danielle Koops -van Dam

Kom kindje, zei de lieve Heer
Kom, kniel voor 't altaar biddend neer
Geef mij je hartje vlek'loos rein
Ik treed erin, Ik wil bij jou zijn

Met dit pasgeboren wonder
door de Schepper ons gegeven
waarmee wij biddend voor Zijn altaar staan
wordt door de doop van dit prille, nieuwe,
jonge leven
met de Heer een belofte aangegaan

Dit kind, in Gods verbond nu opgenomen
mag weten, door dit teken is er Hoop
want waar zijn pad ook uit mag komen
hij draagt de belofte van de Doop

Bij storm, duisternis of donkere machten
in een koude, wrede wereld heel alleen
mag hij, van U, o Heer, zijn steun verwachten
en schuilen met Uw liefde om zich heen

Heer, wij willen U deemoedig vragen:
wilt u dit kind, dat uit onze liefde is gegroeid
in Uw sterke Vaderarmen dragen
zodat hij in Uw waarheid groeit en bloeit

— Peter J. Visser