De overspelige vrouw
Ze trokken haar, nee sleurden haar
tot vlak voor Jezus voeten,
ze zouden haar volgens de wet,
daar flink voor laten boeten.
Het was een schande, zeiden ze,
een schaamteloze daad,
haar overspel, dat moest gestraft,
ja, weg met deze smaad!
De Meester zat en keek haar aan
en wist, ze moest gestenigd.
De mensen drongen, schreeuwden luid, genadeloos verenigd!
Hij moest het zeggen, Hij alleen
en angst sprak uit haar ogen.
Zijn handen schreven in het stof,
Zijn hoofd diep neer gebogen.
"Wie zonder zonden is" sprak Hij,
"die gooit de eerste steen".
Ze dropen allen schaamvol af
en niemand gooide, zelfs niet een!
De Meester zag haar ogen,
vol ingehouden vrees:
"Vrouw, heeft niemand jou veroordeeld"?
"Nee, Heer niemand" sprak ze hees.
"Dan veroordeel Ik jou ook niet"
vol liefde keek Hij neer.
"Ga heen en leef in vrede
en zondig nu niet meer"!
— Els Hengstman-van Olst
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer christelijk gedichten
't Is een Heilige dag voor jou!
Daarom, blijf God altijd trouw
Verlaat nooit de goede wegen
Die je werden aangewezen
En gaat alles niet zoals je wilt
Wees dan een ogenblikje stil
Denk even terug aan deze dag
Dat jij de Hemel open zag!
— Lieve Debrier
Door jou zovele jaren gedragen,
omgeven door het "licht"
Altijd naast me gestaan
je warmtestralen op me gericht.
Blijf nog een poosje naast me
bescherm mij, "mijn Engel" als
een stille naamloze engel
lijf loos en zonder gezicht!
— Droomster
Zo zwaar
dikwijls bijna
eronder bezweken
Gebogen gedragen
als onder een juk
Veelal strompelend
het pad begaan
Maar toch nog altijd
staande gebleven
— Droomster
Laat Heer
mijn spreken en mijn zwijgen
over U in balans blijven
in een eerbiedig heen en weer
— Pastor