Sinterklaasgedicht: ‘notitieboekje’

Vol vertrouwen legt hij zijn kleine bruine
handjes in die van mij.
Ik heb zwarte piet gezien vertelt hij me
met glanzende bruine ogen.
Zo, en was je bang ? vroeg ik hem
Tuurlijk niet zegt mijn kleinzoon stoer.
Ook niet van Sinterklaas hoor.
Hij knelt zijn armpjes om mijn nek.

Maar Sinterklaas is heel oud. Echt wel en
weet je ? zwarte piet heeft lippenstift op.
Dat heb je vast verkeerd gezien beweer ik.
Hij weet me te overtuigen, knikt heftig
zijn donkere krullen.

Het grote nieuws moet hij me nog vertellen
want zwarte piet had ook pepernoten voor
Cavan. Nana ? zou piet niet weten dat Cavan die nog niet eten kan?

Tamara kijkt me lachend aan en ik knuffel onze
prins. Dat was Kane zijn grote zorg.
Het was hem niet opgevallen dat Piet wel erg donker was of Sint blank

Dat hij en Cavan "donkere" kinderen zijn daar staat
hij niet bij stil enkel dat Cavan pepernootjes niet
eten kan (dat had Piet toch moeten weten)
We stellen hem gerust en Tamara zegt:

“Gelukkig hoeven we hem nog niets uit te leggen als
hij sinterklaas kapoentje zingt…” want Kane, och
hij ziet alles nog door kinderogen.
Hij ziet al deze dingen gewoonweg niet.

Sint dwaalde door Holland rond
totdat hij een cadeautje vond.
Hij vond het echt voor jou geschikt.
De prijs heeft hem niet afgeschrikt.
Weet je al wat het is misschien?
Kijk in dit pakje, dan zul je het zien.

Ik voelde me enigszins verplicht
tot het schrijven van een gedicht.
Maar ik houd het kort en bondig,
want ik ben niet zo spitsvondig.
Dat was het dan, ik laat het zo.
Beste (...Naam ontvanger...) hier is je cadeau.

Wat koop je voor iemand van (..aantal..) jaar?
Dat heb je niet zomaar voor elkaar
Sint kocht dit op z’n gevoel.
Hopelijk vind je het cool!