Poëziealbumversje / gedicht: ‘In dit hele kleine boek’

Als dichter ben ik niet geboren
Schrijven kan ik evenmin
En om een ander na te apen
Daarin heb ik ook geen zin
Dus van mij geen vers of lied
Maar vergeet mij niet!

Toen je mij vroeg in je album te schrijven
ben ik meteen naar mijn tuintje gegaan
En plukte daar een handjevol bloemen
waarvan er nu drie op dit albumblad staan:
Het blauwe viooltje, symbool van trouwheid
en tevens de troostende witte margriet
En opdat je ook nog eens aan mij zult denken
tenslotte de kleine vergeet-mij-niet

In mijn tuintje zat een kabouter
En dat grappige ventje zei:
Als je een poëzieversje gaat schrijven
Groet ....(naam).... dan ook van mij

Er woont een vreemd jongetje op onze kade
Hij drinkt boerenkool en hij eet limonade
Hij kookt op zijn bed en hij slaapt op 't fornuis
En als hij eens uit wil dan blijft ie juist thuis
Hij staat op een stoel en hij zit op de grond
Hij eet met z'n oren en hoort met z'n mond
Hij loopt achteruit en hij zit op z'n schouders
Maar lief is hij wel want dat zeggen z'n ouders
We vinden het gek en we lachen ons krom
En we noemen hem allemaal:
Jan Andersom