Poëziealbumversje / gedicht: ‘Toen je mij vroeg in je album te schrijven’
Toen je mij vroeg in je album te schrijven
ben ik meteen naar mijn tuintje gegaan
En plukte daar een handjevol bloemen
waarvan er nu drie op dit albumblad staan:
Het blauwe viooltje, symbool van trouwheid
en tevens de troostende witte margriet
En opdat je ook nog eens aan mij zult denken
tenslotte de kleine vergeet-mij-niet
Meer poëziealbumversjes
Wees thuis een zonnestraaltje
Wees thuis een zonnestraaltje
Op school een aardig kind
Dan word je vast en zeker
Door iedereen bemind
Rozen kunnen je omringen
Rozen kunnen je omringen
bloemen even mooi als zacht
Ze verspreiden geur in 't leven
en verdwijnen als de nacht
Zonder doornen gene rozen
zegt het spreekwoord waar en klein
Moge er voor jou vele rozen
en maar weinig doornen zijn
Al wat je maar wensen kan
Al wat je maar wensen kan
Al wat je maar kan begeren
Dat wens ik je op deze dag
Wel honderdduizend keren
Eerst een knopje op een steel
Eerst een knopje op een steel
Later wordt het groot en geel
Net een stralend zonnetje
Tot het eindelijk overal
Zilveren pluisjes krijgen zal
Net een lampionnetje
Als je dan met een keer blazen
Al die pluisjes weg kunt jagen
Word je minstens honderd jaar
Werkelijk waar!
Probeer het maar!
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Poëziealbum
- Gedicht