Poëziealbumversje / gedicht: ‘Ik schrijf in mijn netste handschrift’

Uit 't diepste dal gekropen
langzaam aan een stapje meer
in een tijd dat je gaat hopen
naar een leven zonder zeer

Tranen die dan zullen drogen
op je moedeloos gelaat
zodat in je droeve ogen
langzaam weer een lach ontstaat

Eind'lijk kun je weer genieten
van wat leeft al om je heen
in een ander te verdiepen
ben je niet meer zo alleen

't Lijkt of ben je weer geboren
op de aarde terug gezet
waar je zolang zal behoren
tijdens leed en tijdens pret

Weet dat je terug kan vallen
in die meters diepe put
en de weg weer doet versmallen
die je ging... al zo beschut

Wederom opnieuw te starten
met een traan en goede moed
laten zien de wens in 't harte
maakt dat leven hopen doet

— Carla Gonggrijp

Eer zet een kraai een slaapmuts op
Eer danst een haring op zijn kop
Eer zwemt een schelvis in de pan
Eer dat ik jou vergeten kan

Vier kikkertjes kwaakten een liedje
een liedje vrolijk en blij
Zeg, wil je de woorden graag weten?
die waren: "Herinner je mij"

Er zijn geen rozen zonder doornen
is het spreekwoord waar maar klein
Lieve ....(naam)...., laat jouw hartje
net als rozen, maar dan zonder doornen zijn