Poëziealbumversje / gedicht: ‘Als ik je iets kon geven’

Uit 't diepste dal gekropen
langzaam aan een stapje meer
in een tijd dat je gaat hopen
naar een leven zonder zeer

Tranen die dan zullen drogen
op je moedeloos gelaat
zodat in je droeve ogen
langzaam weer een lach ontstaat

Eind'lijk kun je weer genieten
van wat leeft al om je heen
in een ander te verdiepen
ben je niet meer zo alleen

't Lijkt of ben je weer geboren
op de aarde terug gezet
waar je zolang zal behoren
tijdens leed en tijdens pret

Weet dat je terug kan vallen
in die meters diepe put
en de weg weer doet versmallen
die je ging... al zo beschut

Wederom opnieuw te starten
met een traan en goede moed
laten zien de wens in 't harte
maakt dat leven hopen doet

— Carla Gonggrijp

De een herkent iemand in een ster
Diegene is dan niet zo dichtbij, maar ook niet
ver
Anderen herkennen diegene in een vlinder
Het gemis blijft, maar wordt door deze
herkenning iets minder
Soms is het fijn als je iemand die je mist
ergens in herkent
Want diegene heeft je niet echt verlaten
Zodat je weet dat je niet alleen bent

— ingezonden door Jojanneke Deinum

Wees vrolijk als een nachtegaal
Vriendelijk als een zonnestraal
Op school een tien voor vlijt
En thuis.... een lieve meid!

Als je me later soms nodig hebt
aarzel dan niet en geef me een seintje
Ik kom op de step, de fiets of de brommer
of desnoods met het boemeltreintje
En zit je in Parijs of Rome
dan zal ik met het vliegtuig komen