Liefdesgedicht: ‘Ik lig in bed’

En de bomen huilden
dauwdruppels in het gras

vreugde om iets dat
vroeger nog gewoon
hemel was

in jouw ogen hebben de dingen
hun plaats gekregen
houden van jou is dansen
in een zachte gouden regen

Als vriendschappen gaan groeien
en liefde als een knop is
die langzaam opengaat
totdat zij haar doel bereikt
en levendig gaat bloeien
dan is het lente
in mijn hart

— ingezonden door Janita Hekman

Het pad van liefde is moeilijk te begaan
je zult nooit weten hoe lang het zal gaan
Bij vlakke delen is de liefde vreselijk fijn
maar bij de hobbels en kuilen doet het pijn
Die pijn is op geen een manier te verzachten
je zult gewoon op betere tijden moeten
wachten
Die zullen komen, dat moet het pad je beloven
zodat iedereen tijdens zijn tocht zal blijven
geloven
Het pad van liefde is hard en oneindig lang
wees sterk en verstandig en ben voor niemand
bang
Je kunt niets vragen en ook niets weten
maar één ding is zeker, het wordt een tocht om
nooit te vergeten

Je streelt zacht door mijn haren
sla je armen om mij heen
jij bent de bron van al mijn liefde
en de reden van mijn bestaan
Je bent het water
als ik dorst heb...
Jij bent mijn schouder
als ik eenzaam ben...
Jij bent de hoop
waar ik mij aan koester...
Maar bovenal
ben jij mijn vriend...