Liefdesgedicht: ‘Teder als de nacht’

Met onze liefde in het bloed
en onze aderen vol dromen
lieten wij in rode gloed
de zon uit onze handen opkomen

"Hou me vast", het zal niet meer gebeuren
Wie hield er van wie het meest?
Je lachen, je tranen, je geur en huid
Is het echt ooit waar geweest?

Een paar weken, het waren maanden
Soms ver weg, soms nog zo dichtbij
Is het alweer zolang geleden?
Kom je echt niet terug bij mij?

Ik weet dat het voorbij is
Ik weet dat het zo moest zijn
Ik weet dat het zo goed is
Maar God, wat doet het soms nog pijn

Nooit gedacht te zullen vinden
waar anderen slechts van dromen
Nooit gedacht het waard te zijn
dat jij tot mij mocht komen
Zo plotseling, zo onverwacht
liefde, oprecht, intens
De tranen welde in mij op
bij het zien van zo'n mooi mens
Geen beelden kunnen tonen
hoe mooi jij bent voor mij
Geen woorden kunnen zeggen
wat mijn hart tegen mij zei
Geen lied is ooit geschreven
wat van dit gevoel vertelt
Alleen God kan ooit begrijpen
wat er in mijn hart opwelt
De eer die mij ten deel valt
jou hier te mogen zien
Mijn verstand kan niet bevatten
dat wellicht, ooit, eens, misschien
Wij samen mogen leven
in liefde, zij aan zij
In licht op aarde levend
geen ik, geen jij, maar wij

— ingezonden door Monique

I count myself
in nothing else
so happy
as in a soul
remembering
my good friends

— ingezonden door Tanja