Liefdesgedicht: ‘Ik hou van rozen en van jou’

Jou zien...
en je niet kunnen weerstaan
Zo verwarrend...
en toch zo geweldig
Niet verliefd...
maar toch die spanning
Niets willen...
maar toch elke keer weer
Is dit dan toch liefde...
keer op keer?

Zonder te weten

Emoties komen
zorgen gaan
tranen stromen
vuur wakkert aan

juiste snaren
diep van binnen
niet te verklaren
in woorden en zinnen

zonder te weten
wie ik ben
weet je me te raken
omdat ik jou wel ken
weet je dit gevoel in me los te maken

— ingezonden door Wendy

Mijn lichaam ging tekeer
toen ik jou zag staan
en op jouw speciale manier
keek je me toen aan
we praten dan
zonder een woord
hele gesprekken
die niemand hoort
heel intiem
en eigenlijk ook weer niet
van die kleine dingen
die niemand ziet

Het kost niet zoveel iemand een glimlach te
schenken
of je hand op te steken voor een vriendelijke
groet
Zoiets kan opeens de zon laten schijnen
in het hart van de mens die je zomaar ontmoet

Het kost niet zoveel een hand uit te steken
om een ander een beetje behulpzaam te zijn
Een dankbare blik is vaak de beloning
al was de moeite voor u slechts klein

Het kost niet zoveel om je hart wat te openen
voor de mens om je heen in vreugd en verdriet
Wees blij, dat je zo wat kan doen voor die
ander
of is die ander je medemens niet?

Het kost maar weinig, je arm om een schouder
of alleen maar even een zachte druk
van een hand
't is vaak voor de ander of hij heel even
in een klein paradijs beland

Het kost zo weinig
om een ander te geven
iets wat je zelf ook zo heel graag ontvangt
Vriendschap, alleen door dat weg te schenken
geef je iets waar ieder mens naar verlangt

— ingezonden door Wendy Baetens