Gedicht over het leven: ‘Dankbaar voor gewoon’
Een dak, een bed, een boterham,
iemand die je naam graag zegt.
Wie dankbaar is voor het gewone
heeft het grootste al voor elkaar. Echt.
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer het leven gedichten
ik wil lopen op het water
dat veranderde in wijn
zal preken voor de mensen
ze vergeven hoe ze zijn
roep de blinde haal de lamme
zal ze helen naar hun kwaal
kies voor liefde roep je vijand
voor het laatste avondmaal
ik wil God zijn voor u allen
samen delen in de pijn
weet dat hopen en geloven
morgen ook de hemel zijn
aan het kruis ga ik niet hangen
dat is het Godzijn me niet waard
zal wel naar het eeuwige verlangen
zo lang de dood mijn leven spaart
— Wil Melker
Niet elke dag hoeft groots te zijn,
vol plannen en vol pracht.
Vandaag is ook gewoon een dag —
en die verdient een glimlach, onverwacht.
Loslaten is niet vergeten,
en ook niet: er niets meer van vinden.
Het is de knoop iets losser leggen
zodat je handen vrijkomen
voor wat er nú is.
Je mag iets liefs bewaren
én verder gaan —
dat is geen verraad, dat is leven.
Niemand vraagt om tegenslag,
en toch komt hij bij iedereen langs.
Wat je dan nodig hebt, is geen pantser
maar veerkracht: de kunst om mee te buigen
zonder te breken.
En wie goed kijkt, ziet het overal —
mensen die opstaan, elke dag opnieuw.
Jij ook. Vergeet dat niet.