Kerstgedicht: ‘Een koude witte kerst’

Wanneer ieder van ons aan de ander iets schenkt
geeft dit vooral aan, aan wie hij of zij denkt

Dit jaar wil ik eens geen cadeautjes
Alleen Kerstman, een flink pak sneeuw
U woont toch dicht bij Koning Winter?
Hij heeft genoeg, vast voor een eeuw
Als u het vraagt, dan geeft hij denk ik
U wel een zak of twintig mee
Of zal zoveel te zwaar zijn Kerstman
En krijgt u dat niet op uw slee?
Het mag natuurlijk niet gaan ontdooien
Dan smelt mijn sneeuw beslist te gauw
En daarom vraag ik, geef mij ook maar
Een grote doos met winterkou

— Carry W. Zijlstra-van Dijk

De spierwitte sneeuw buiten,
binnen klamme beslagen ruiten.
Kerstmis, ik wacht al weer een jaar,
een jaar met pijn en verdriet, zonder elkaar.
Ik droom nu al weer hoe het straks zal zijn,
samen met jou, jouw intens gevoel, zo fijn.
Kon het maar altijd kerstmis zijn!

Tja, wat zullen we eten?
Tja..., wie zal dat weten?
Waar we met kerst achter zullen zweten.
Wie is het die ons dat zeggen kan?
Nemen we garnalensoep vooraf
daarna een pepersteak niet al te straf
daarbij een bourgogne uit een karaf
en chipolata nog als toetje dan?

En waar zullen we dan heengaan?
Waar staat de kwaliteit ons het meest aan?
Achter D.M. hebben ze ook nog een golfbaan
daar kunnen we ons na de tijd vermaken
en raken dan de opgedane kilo's kwijt
in aangenaam verpozen van de tijd
zijn tevens van last door zelf koken bevrijd
hoeven ons nergens druk over te maken.

Maar weet je wat we ook kunnen doen?
Gezellig thuis blijven bij het dennengroen.
We hoeven niet persé zo duur te doen.
Eigen kost zal ons ook best smaken.
We zoeken samen uit zo het ook hoort
een heerlijk biefstukje in boter gesmoord
na het eten luisteren naar Gods woord
zodat ook de kérn ons weer zal raken.