'Poëzie is kinderspel', schreef Lucebert. De beroemde regel kan als motto gelden voor De Nederlandse kinderpoëzie in 1000 en enige gedichten, de bloemlezing waarin Gerrit Komrij kinderpoëzie uit vijf eeuwen literatuurgeschiedenis samenbrengt. Van de allereerste middeleeuwse rijmpjes tot de kindergedichten uit de kersverse eenentwintigste eeuw.
Zoals te verwachten valt van een consciëntieus bloemlezer als Gerrit Komrij – die met zijn allereerste bloemlezing uit de Nederlandse poëzie, in 1979, een bom in de vaderlandse letteren deed ontploffen – zit deze anthologie boordevol verrassingen. De 1000 en enige kindergedichten zijn niet alleen afkomstig uit de ivoren toren of van de lessenaar van de schoolmeester, maar vooral ook van de straat en uit het dagelijks gebruik. Naast de gecanoniseerde poëzie van Hiëronymus van Alphen, Annie M.G. Schmidt en Willem Wilmink bevat de bundel onbekende bakerversjes, abecedaria, aftelrijmpjes en nonsensgedichten.
Voor de oude poëzie toont Komrij zich een archeoloog en schatgraver: in de nieuwste tijd, waarin de kinderpoëzie explosief is losgekomen, wijst hij kundig en eigenzinnig de weg in het literaire woud. Vergelijkbaar met The Oxford Book of Children's Verse van Iona en Peter Opie – dat al jaren herdruk op herdruk beleeft – verschijnt dan nu eindelijk Komrijs standaardwerk voor volwassenen van alle leeftijden, hoe jong ze ook zijn.
1039 pagina's | Uitgeverij Prometheus | oktober 2007