Geboortegedichtje: ‘Na een klap op mijn blote billen’

In mijn buik zal jij groeien
Nu nog heel pril en klein
In 9 maanden zal jij bloeien
Om straks als een volmaakt mensje bij ons te
mogen zijn
Een wonder door God gecreëerd
Wat heerlijk om daar in te mogen geloven
Met jouw komst zijn wij vereerd
Uit liefde ontstaan, nadat papa en mama
elkaar dit jaar voor Gods aangezicht
hun trouw mochten beloven
Straks zal jij in ons midden zijn
Op Gods goedhoop mogen wij hopen
Een klein mensje, zo teer, zo fijn
Met wie wij vertrouwend de toekomst
in mogen lopen

Doe je handen op je buik
en fantaseer hoe het zal zijn

Lekker ruiken, lief en teder
en nog zo piepklein

Wordt het een jongen
of een meisje?
En kan het al wat zien?
Lijkt het op z'n moeder
of op z'n vader misschien?

Heb geduld, over een paar maanden
hoef je niet meer te gissen
Dan hebben jullie de mooiste baby
die je nooit meer kan missen

— ingezonden door Marjen Sprenger

Zo klein
nog onbekend
en toch al
zo bijzonder
dit kind
door God gekend
uniek
ontluikend wonder

Het paradijs op aarde
Dat is wat wij als ouders nu ervaren
En kleine kinderhandjes naar je graaien
En kleine oogjes naar je staren
Dan weet je pas wat je hebt gemist
Dan besef je pas wat ouders zijn is