Een kindje / baby overleden gedichtje: ‘Wat hebben wij gewacht’

Jij werd snel geboren
en iedereen moest het horen
Jij was heel klein en zacht
maar van binnen was je anders dan verwacht
Al snel liet jij je eten staan
je was ziek en zijn we naar het ziekenhuis
gegaan
Toen kregen we te horen
Wessel kan niet echt oud worden
Je hartje was niet sterk genoeg
het is niet eerlijk, je bent te jong, dit is te
vroeg
Je had nog zoveel om voor te leven
je wilde nog zoveel liefde geven
Nu is echter je tijd gekomen
je mag niet meer bij ons wonen
Jij bent nu de mooiste ster
ons engeltje heel ver
Maar je zal altijd bij ons zijn
zo zonder jou, dat doet zo'n pijn

— Jeanette van der Meer

Als tranen een trap konden bouwen
En herinneringen een brug
Dan klommen we hoog de hemel in
En brachten we Sander heel graag mee terug

— ingezonden door Marijke van de Haterd

Eerst waren we blij, maar ook wel bang
voor wat er nog zou kunnen gebeuren
Toen zagen we de zonsondergang
die de wolken roze deed kleuren
Het was of iemand ons wilde vertellen:
het komt nu goed, dus toe, geniet!
Het leek om ons gerust te stellen:
er ligt nog zoveel moois in het verschiet!
In gedachten zagen we ons engeltje zweven
met een verfpot en een kwast
Zij heeft ons die roze wolken gegeven
't was een teken van Robyn, dat staat vast!

Ik vind dat mijn mama lang genoeg alleen is
gebleven
Daarom heb ik mezelf een broertje gegeven
Ik zal nooit met hem kunnen spelen
Maar hij zal wel mijn mama's hartje helen
Chanice†

— Claudia Kemp